Ιστορία της Ελλάδας

Ελληνικη ιστορια - Συντομη περιγραφη Ιστορια της Ελλαδας

Ιστορια ΕλλαδαςΤο πρώτο αποδεικτικό στοιχείο της ανθρώπινης ζωής στην Ελλάδα χρονολογείται από την Παλαιολιθική περίοδο μεταξύ του 120000-10000 π.Χ. Ωστόσο, οι αρχές της ανάπτυξης του Ελληνικού πολιτισμού εντοπίζονται στη Νεολιθική περίοδο, περίπου το 7000 - 3000 π.Χ. Πολλά ερείπια οικισμών και ταφων αυτής της περίοδου έχουν ανακαλυφθεί στη Θεσσαλία, τη Μακεδονία και την Πελοπόννησο. Τα πρώτα αστικά κέντρα ιδρυωνται κατά τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού (3000-1100 π.Χ.) Αποδεικτικά στοιχεία αυτών έχουν βρεθεί σε όλη την σύγχρονη Ελλάδα, για παράδειγμα, στα Βορειοανατολικά νησιά του Αιγαίου, τις Κυκλάδες, την Κρήτη και την ηπειρωτική Ελλάδα.

Κατά τη Μινωική περίοδο στην Κρήτη (περίπου, 2η χιλιετία π.Χ.), μια πιο εκσυγχρονισμένη και πιο οργανωμένη κοινωνία με μεγάλο πολιτισμό αναπτύχθηκε ειδικά σε αυτήν την περιοχή. Η πρώτες γραφές ανακαλύφθηκαν και αρχισε η εμπορική και πολιτιστική επικοινωνία μεταξύ των Μινωιτών με λαούς από χώρες της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό οδήγησε σε μια ανταλλαγή ιδεών και πολιτισμού το οποίο οχι μόνο καθιερώθηκε ως μέρος του Μινωικού πολιτισμού, αλλά εξαπλώθηκε και στην επιρροή των πολιτισμών, της θρησκείας και των κυβερνήσεων σε όλο τον νησιά του Αιγαίου και την ηπειρωτική Ελλάδα. Σε αυτό το διάστημα η Κρήτη έγινε ο κυριότερος εξαγωγέας κοσμημάτων, εξειδικευμένων βιοτεχνικών έργων, λαδιου και κρασιου, καθώς και μεγάλος εισαγωγεας τροφίμων και πρώτων υλών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αναπτύχθηκε στην Κρήτη ο πρώτος μεγάλος εμπορικός στόλος.

Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι περίπου το 1500 π.Χ. όταν η τραγική καταστροφή της Κρήτης επήλθε λόγω της έκρηξης του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Η Μυκηναίοι, με βάση την ηπειρωτική Ελλάδα ήταν σε θέση να επωφεληθούν από αυτή την κατάρρευση του Κρητικού-Μινωικου πολιτισμού και να εδραιωθούν ως ηγετική δύναμη σε ολόκληρο το Αιγαίο κατά τους τελευταίους αιώνες της 2ης χιλιετίας π.Χ. Οι πόλεις τους, Μυκήνες, Πύλος, Τίρυνθα, Θήβα, Ιολκός, Αθήνα, έγιναν τα γραφειοκρατικά κέντρα του τεράστιου Βασιλειου. Στη περίοδο αυτή του Μυκηναϊκού πολιτισμού οι Έλληνες εδραιώνουν την εξουσία τους. Οι κοινωνίες τους βασίζονται στην ελίτ τάξη των πόλεμικων Αρχηγών. Ο Μυκηναϊκος πολιτισμος άκμασε περίπου τετρακοσια ετη. Οι πόλεις των Μυκηναίων ηταν μεγάλες και ισχυρες, η τέχνη και η γεωργία άνθισε και υπήρχε μεγάλη ευημερία. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις προηγούμενες Μινωικές κοινωνίες, ο πλούτος δεν ήταν κατανεμημένος στους κόλπους του πληθυσμού. Ως μοναρχικη κοινωνία, οι βασιλιάδες ηταν αυτοι που ειχανσυσσωρευμένο τον πλούτο της κοινωνίας και δαπανουσαν τεράστια ποσά σε μάχες,εκστρατειες και εισβολές.

Αυτό συνεχίστηκε μέχρι περίπου το 1200 π.Χ., κατά την οποία η εξουσία των Μυκήναιων βασιλέων αρχισε να μειωνεται και από τον 12ο αιώνα π.Χ. η κυριαρχία τους είχε ηδη καταρρεύσει - θεωρείται από ορισμένους ότι αυτο οφείλεται στην εισβολή των Δωρικων φυλων από τη βόρεια Ελλάδα. Εναλλακτικά, θεωρείται ότι η Μυκηναϊκή εξουσια αποδυναμωθηκε και τελικα ανατράπηκε από άλλες ομάδες του μυκηναϊκου πληθυσμού οι οποίες στη συνέχεια εγκατασταθηκαν σε πολλές περιοχές που πρώην ελέγχονταν από αυτούς.

Μετά την Μυκηναίους, υπήρξε μια μακρά περίοδος οικονομικής και πολιτιστικής στασιμότητας η οποία διήρκεσε από το 1150-900 π.Χ. περίπου. Αυτή η σκοτεινή εποχή, ωστόσο, έληξε με την εμφάνιση και την έναρξη της ελληνικής Αναγέννησης, που είναι γνωστη ως Γεωμετρική περίοδος (9ος-8ος αιώνας π.Χ.). Οι ελληνικές πόλεις-κράτη διαμορφώθηκαν και υπηρξε μια μεγαλη ανάπτυξη των γραμμάτων και των τεχνών. Τα Ομηρικά Έπη και το ελληνικό αλφάβητο δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτων των χρόνων του Διαφωτισμού. Η Αρχαϊκή περίοδος που ακολουθησε κατά τον 7ο-6ο αιώνα π.Χ. είδε θεμελιώδεις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές. Η Ελληνικες πόλεις κρατη άρχισαν την ίδρυση αποικιών στη Βόρεια Αφρική προς τα νότια, τη Μαύρη Θάλασσα στα βόρεια και στα δυτικά στην Ιταλια, Γαλλια και Ισπανία.

Αυτή ήταν η αρχή της Κλασσικής περίοδου. Τον 5ο-4ο αιώνα π.Χ. η Αθήνα κυριαρχούσε τόσο πολιτικά όσο και πολιτιστικά. Στην περιοδο αυτη δημιουργειθηκε αυτό που ονομάζεται η «χρυσή εποχή του Περικλή». Οι επιστημες, το θεατρο, η γλυπτικη και η αρχιτεκτονική και κυριως η Φιλοσοφια γνωριζουν μια τεραστια προοδο. Κατα την περίοδο του χρυσού αιώνα χτίζεται ο Παρθενώνας και αλλα μεγαλουργήματα της γλυπτικης και αρχιτεκτονικής. Η Ελληνική φιλοσοφία φθάνη στο απόγειο της με φιλοσόφους οπως ο Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Αναξαγόρας, Ζήνων κ.λπ. Μεγάλοι δραματουργοί οπως ο Ευριπίδης, Σοφοκλής, Αριστοφάνης δημιουργούν Αθάνατα εργα, ενώ μεγάλοι γλύπτες και αρχιτέκτονες οπως ο Φειδίας, ο Ικτίνος, ο Πραξιτέλης δημιουργουν μνημεία και αγάλματα που θα μείνουν για πάντα ωσ τα μεγαλουργήματα του κλασσικου Ελληνικού πολιτισμού.

Η παρακμή και η απώλεια κυριαρχίας της Αθήνας γίνεται στο τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου το 404 π.Χ. Ο 4ος π.Χ. αιώνας είδε την ανάπτυξη των Μακεδόνων ως μια νέα δύναμη στον Ελληνικό κόσμο. Ο Φίλιππος ΙΙ, βασιλιάς της Μακεδονίας και ο γιος του Αλέξανδρος έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Στο 388 π.Χ. ο δεκαοκτώ ετών Αλέξανδρος οδήγησε το Μακεδονικό ιππικό του σε νίκη στην μάχη της Χαιρώνειας. Μετά τη δολοφονία του πατέρα του Φίλιππου, το 336 π.Χ., κατά την εκστρατεία για την απελευθέρωση των ελληνικών κρατών της Μικράς Ασίας από τους Πέρσες, υπήρχε αναταραχή μεταξύ Ελλήνων και Μακεδόνων στην Θήβα..

Ο Αλέξανδρος κατέκτησε την Θήβα και, ως προειδοποίηση για άλλους Έλληνες, κατέστρεψε την πόλη, αφήνοντας μόνο τους ναούς όρθιους. Τελικά Έλληνες και Μακεδόνες ενώσαν τις δυνάμεις τους και με αρχηγό τον Αλέξανδρο κατακτήσαν την Περσία, την Αίγυπτο και περιοχές μεχρι τον Ινδό ποταμό. Η τεράστια αυτή αυτοκρατορία άλλαξε ριζικά την πολιτική και πολιτιστική κατάσταση στον τότε γνωστό κόσμο.
Μετά τον πρώιμο θάνατο του Αλέξανδρου σε ηλικία τριάντα τριών η τεράστια αυτοκρατορία του διαιρέθηκε μεταξύ των στρατηγών του και παρά το γεγονός ότι η πολιτική οντότητα που δημιουργήθηκε δεν συνεχίστηκε, η κληρονομιά του ήταν ένας ενιαίος οικονομικος και πολιτιστικός κόσμος που εκτείνονταν από τα Στενά του Γιβραλτάρ έως τον ποταμό Ινδο στις Ινδίες . Η εποχή αυτη ονομάζετα Ελληνιστική Εποχή (3ος- 1ος αιώνα π.Χ.) οι ελληνικές πόλεις-κράτη είχαν χάσει τη θέση τους σε ισχύ και κύρος, αν και παραμένουν αυτοδιοικούμενες και ανεξάρτητες μεταξύ τους.Κατα την Ελληνιστική Εποχή οι επιστημες και οι τέχνες γνωρίζουν μεγάλη ακμη.


Το 146 π.Χ., η Ελλάδα κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους και η χώρα απορροφάται απο τη διευρυνόμενη αυτοκρατορία τους. Η κατάληψη του Ελληνικού χώρου απο τη Ρώμη δεν ήταν απόλυτα αρνητική, ο θαυμασμός του ελληνικού πολιτισμού από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες ηταν μεγάλος και υπήρχε σεβασμός και θαυμασμός για τις ελληνικές πόλεις, κυρίως την Αθήνα. Η Ρώμη γενικά επηρεάστηκε πολιτιστικά απο τους Ελληνες σε σημείο που σημερα να μιλάμε παγκοσμίως για τον Εληνορωμαϊκό πολιτισμο που δημιουργήθηκε κατα την περίοδο αυτή.Ο Απόστολος Παύλος στο πρώτο αιώνα π.Χ. έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξάπλωση του Χριστιανισμού σε όλη την Ελλάδα. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος αποφάσισε να μεταθέσει την πρωτεύουσα της Ρωμαικης αυτοκρατορίας μακριά από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή η μετατόπιση του κέντρου βάρους στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας προανήγγειλε την έναρξη της Βυζαντινής περιόδου στην Ελλάδα.

Για χίλια χρόνια, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν μια από τις πιο ισχυρές στρατιωτικές, οικονομικές και πολιτιστικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη.Η αυτοκρατορία πηρε Ελληνικό χαρακτήρα και η ελληνική γλώσσα εγινε η επίσημη γλώσσα της απέραντης Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Κατα την περίοδο αυτή ήκμασε η θρησκευτικη αρχιτεκτονική, μουσική και η αγιογραφια. Μεγαλοπρεπείς εκκλησίες και μοναστήρια χτίζονται σε πολλές περιοχές του κράτους με αποκορύφωμα το ναό της Αγίας Σοφίας στη Κωνσταντινούπολη. Η αρχή τις πτώσης του Βυζαντινού κόσμου αρχισε το 1204, όταν η Κωνσταντινούπολη καταλήφθηκε και λαφυραγωγήθηκε από τους Σταυροφόρους. Περιοχές της Ελλάδας χαρίστηκαν σε δυτικούς ηγέτες, ενώ παράκτιες περιοχές και πολλά νησιά καταλήφθηκαν από τους Ενετούς. Η αποκατάσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έγινε στα 1262 μόνο για να διαλυθεί και πάλι από τους Τούρκους με αποκορύφωμα την ολοσχερή καταστροφή το 1453. Αυτή η περίοδος της ελληνικής ιστορίας είδε την κατάληψη της Ελλάδας απο την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία αρχίζει με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1453, ακολουθούμενη από τη κατάληψη της Αθήνας το 1456 και, κατά τη δεκαετία 1460-1470, της Αχαΐας, Πελοπόννησου, Εύβοιας και Μυστρά. Η Κρήτη ήταν η τελευταία περιοχή της Ελλάδας που θα κατάληφθή το 1669.

Η Οθωμανική κυριαρχεία στην Ελλάδα κράτησε τετρακόσια χρόνια μέχρι την Ελληνική Επανάσταση (1821-1829). Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που κατάφερε να εξασφάλιση την ανεξαρτησία της από την τουρκική κατοχή. Μετά από μια μακρά περίοδο με πολέμους και αιματηρές συγκρούσεις, το 1830, το ανεξάρτητο ελληνικό βασίλειο έχει πια σχηματιστεί, το οποίο τελικά επικυρώθηκε από τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης τον Ιούλιο του 1832. Αυτό το βασίλειο, ωστόσο, δεν καλυπτε όλες της περιοχές της σύγχρονης Ελλάδας. Ο αγώνας για την απελευθέρωση όλων των περιοχών της Ελλάδας συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα Ιόνια νησιά ενσωματώθηκαν το 1864, ακολουθούμενα από μέρη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας το 1881.

Το 1913 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων και υπό την ηγεσία του μεγάλου Έλληνα πολιτικού Ελευθερίου Βενιζέλου, η Μακεδονία, Ηπειρος και το Ανατολικό Αιγαίο συμπεριλήφθηκαν ακολουθούμενα το 1919 από τη Δυτική Θράκη. Ήταν ωστόσο μια περισσότερο πολύπλοκη διαδικασία ενσωμάτωσης για το νησί της Κρήτης. Τα τελικα βήματα για την ανεξαρτησία της ξεκίνησαν το 1898 και συνεχίστηκαν μέχρι το 1913, όταν η Κρήτη ενωθηκε με την Ελλάδα επιτέλους. Τα Δωδεκάνησα ήταν η τελευταία ομάδα νησιών που ενταχθείκε στην Ελλάδα το 1948. Στη διάρκεια του Β παγκοσμιου πολέμου 1940-41 η Ελλαδα ηταν μια απο τις λιγες χώρες που αντιστάθηκαν για ενα τοσο μεγάλο χρονικό διάστημα ενάντια στις δυνάμεις του Αξονα. Ο πόλεμος κυρήχθηκε στις 28 του Οκτώβρη 1940 και τελικά η Ελλάδα καταλήφθηκε ολοκληρωτικά τον Ιούνιο του 1941 με την κατάληψη της Κρήτης.

Λόγω της στρατηγικής θέσης, και σαν φυσικό όριο της Ευρώπης με Ανατολή και της Δύση, η Ελλάδα είχε θεωρηθεί από ανέκαθεν ενας ζωτικής σημασίας χώρος . Το 1952, η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ. Στις 21 Απρίλη του 1967 ένα πραξικόπημα απο ομάδα συνταγματαρχών οδήγησε την Ελλάδα σε στρατιωτική δικτατορία μέχρι το 1974. Τον Ιούλιο του 1974, ένα δημοψήφισμα είχε ως αποτέλεσμα την απόρριψη της συνταγματικής μοναρχίας και την ίδρυση της τρέχουσας Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Από το 1981 η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποδεικτικά στοιχεία της μακριάς και πολυτάραχης ιστορίας της Ελλάδας μπορούμε να δούμε σε ολη την την ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά. Αμέτρητοι αρχαιολογικοι χώροι, μουσεία και συλλογές αντικειμένων, από την προιστορικη, την αρχαία, την κλασική, την Ελληνιστική, την Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινη περίοδο, αρχαίοι ναοί, θέατρα, μοναστήρια, κάστρα και άλλα κτίρια και μνημεία σε κάθε περιοχή της Ελλάδας μας θυμίζουν το μεγαλείο της χώρας μας.